“YEMİN verdiğim bu sessizlik artık nefes aldırmıyor bana! Teklifini kabul ediyorum, her şeyi anlatacağım sana” diyerek söze başladı, kalbi bedeni kadar kuvvetli İbrahim amca. Gözlerinin kenarlarında beliren o çizgiler, nelere şahit olduklarını haykırıyor gibiydi. Kömür karası gözleri umudu, saçında ve sakalındaki aklar kederi temsil ediyordu adeta. Ve bir de susunca, sessizliğinde her yeri kaplayan o hasret…
Onu ikna etmek hiç kolay olmamıştı. Ne diller akıtmıştım yollarına. Nihayetinde bir Selahaddin selamı yetişmişti ki imdadıma, kardeşlik damarı can bulmuştu yanımızda. “Ecdadımın yadigârısın” dediğinde çöken omuzlarında görmüştüm yükünü.
Düşünüyorum da düne kadar İbrahim amca da benim için canlardan bir can idi. Ta ki o öğlen vaktine kadar. Namazını eda etmiş çıkarken dışarı, sebepsiz yere darp edilen genci, yaşına başına bakmadan, tereddüt dahi etmeden koruduğu için dikkatimi çekmişti. O bölgenin insanının ortak özelliğiydi belki. Silahlar ve kemirgen hayvanların gölgesinde yaşamak. Bu sebeple de cesaret madalyasını şerefleriyle taşıyorlardı yüreklerinde.
Seksenli yaşlarına merdiven dayamış bu delikanlı adam da, bu toprakların muhafızlarındandı. Onları bu denli cesur yapan neydi? Biz konforlu hayatımızı tüketirken, konforun bizi tükettiği gerçeğinden kaçarak yaşıyorduk. Bir şekilde rahatlattığımız körleşen vicdanımızı onların karşısında nasıl temizleyecektik?
Dağılmaya her an müsait zihnim gene engebeli yollardaydı. İbrahim amcanın sesi ile kendime geldim. “Yalnız tek bir şartım var. Yüreğime taktığım bu muskayı ancak ruhum bedenimle vedalaşınca duyuracaksın dünyaya!” dedi. “Emanetin emanetimdir İbrahim amca” dedim. “Unutma! Müslümanın sözü senettir” diye ilave etti.
Müslümanın sözü senettir… Müslümanın sözü senettir… Son sözü beynimde uğulduyordu adeta. Ben neredeydim? Nerede yaşıyordum bu zamana kadar. “Neyi kaybettiğini hatırla” demişti İsmet ağabey rotamı dualı bu şehre çevirmeden az önce. Anlamamıştım. Anlamlandıramamıştım.
Buraya geliş amacım bir maceraydı aslında. “Hem gezerim hem de belki bir iki haber bulup editörün gözüne girerim” demiştim. Altın kubbenin önünde çektiğim fotoğrafların altına “Unutmadık seni” yazacak, romantik mücahitliği âleme nazar edip dahası bu gönderiyi beğenmeyenlerin imanından şüphe edecektim.
İbrahim amcanın hikâyesinden sonra başka bir âlemin fanisi olmuştum adeta. Ölümün düğün günü, şehadetin şerbet niyetiyle kana kana içildiği bu mekân, dinî ritüellere uygun yapılan turistik bir gezi olmaktan çıkmıştı şimdi. İnsanın kendinden başka bir davası olduğu, süslü cümlelerle kendimizi kandırmaktan başka bir şey yapmadığımız gerçeği ile yüzleşiyordum. İnancın bir adının da fedakârlık olduğunu ne zaman unutmuştuk!
“Ah Yusuf! Koca yürekli Yusuf…” diyerek daldığım bu düşünce deryasından çıkardı beni İbrahim amca. Anlatacak çok şeyi vardı belli ki, derin derin iç çekerek başladı anlatmaya.
***
Daha on yedisinde bir yiğitti o. Bilirsin bizim buraların yiğitleri gözü kara olur. İmandan gelen bir kuvvet ile daha kundakta başlar mücadelemiz bizim. Yusuf’la hanelerimiz bitişik idi. Can bağı ile bağlanan iki kardeştik adeta. Annesi babası hafız, kendisi de bu yolu yarılamış bir cengâverdi. İri omuzları ve zeytin yeşili gözlerini babasından almıştı. Buğday teni ve sivri kemer burun annesinin yansımasıydı. Tanıyan herkesin çok sevdiği, yardımsever, merhametli biriydi.
Herkese yetecek gökyüzü varken, ne bu dünyaya ne bir başkasına ait olanların kavgasının ortasında bulduk kendimizi. Evlerimiz tarumar, dillerimiz tehditkâr, bedenlerimiz kavgada nefes alıyorduk adeta. Doğan her yeni günde ellerimizde sapanlar, sokaklar kalkanımız olmuştu. Birken beş, beşken bin oluyorduk çoğu zaman.
Yine böyle bir gün pusuya durduğumuzda rüzgâr menzildeki hedefimizin örtüsünü uçurmuştu. O rüzgârın hayatımızı bir nedamete sürükleyeceğini bilmeden esmeye devam ederken, mavi gözlü o kızın da dengesini sarsmıştı. Düşmesin diye kolundan kavradığında Yusuf’un bedeni da savrulmuşluğun zirvesine varmış, kalbi fırtınaya boyun eğmişti.
–“Burası tehlikeli bir yer küçük hanım?” derken duygularını sesinin ardına saklamaya çalıştığını anlayan bir ben bir de onun gözleriydi.–
Güneşli bir havada parlayan bulutlar misali mavi ve beyazın uyumu yansıyordu kızın çehresinden. Korkudan titreyen ince narin bedeni öylece yaslanmış kalmıştı delik deşik edilmiş şehrin nazlı duvarına. “Ben yolumu kaybettim” diyebilmişti sadece. Az önce ölümle burun buruna geldiğinin farkında dünyaya adapte olmaya çalışır bir haldeydi. “Adın ne?” “Ben Ahuva. Evim çok uzakta kaldı sanırım. Lütfen beni öldürmeyin, annem çok üzülür” diyebildi usulca. Yusuf acı bir tebessümle cevap verdi: “Biz seni öldürmeyeceğiz merak etme.” Kız derin bir nefes aldı. Yusuf konuştuklarını bize tercüme ediyordu bir yandan. “Yavruları anadan ayırmak senin devletinin işi” diye çıkıştı Halit.
“Halit bu kızın suçu ne? Allahtan seni anlamıyor” dedim. “Bu şu anın konusu değil ağalar.” Eli ayağı titreyen kız bilmediği aşikâr bir diyarda, dilini dahi anlamadığı insanlar içindeydi. Yusuf’un kıvrak zekâsı birkaç dili de beraberinde taşıdığından iletişime geçmek hâliyle ona düşmüştü. Bana döndü: “Can ağa bu kız korkmuş. Bir su bulalım, bir de iki lokma bir şey. Yakasındaki künyede yazılı adrese göre evi epey uzakta. Gün de veda etmek üzere, o bölgeye şimdi gidersek çıkamayız. Bu kızı burada bırakırsak o da sabaha ermez. En iyisi mi eve götürelim. Hacı Ana hâli anlar elbet.” “Peki” diyebilmiştim usulca. Zaten ona aksi söz pek mümkün olmazdı. Lakin cümlelerindeki duraklamalar, karışıklık ona göre değildi. Belli ki gönül dağında bir şeyler yolunda gitmiyordu.
“Hadi yola revan olalım, it sürüleri gelmeden” dedi Yusuf. Ahuva’ya dönüp, “Seni burada bırakamayız, güvenli bir bölgeye ulaştıracağız” dedi. Arkadaşlara bir işaret çekerek kıza adeta bedenden siper oluşturduk. Yolda Ahuva’ya uzun uzun anlattı Yusuf. Önce evlerine gidip geceyi geçirecek, sabah gün ağarmadan onu evine yakın en güvenli bölgeye götürüp onun emniyette olduğunu, ulaştığını görünce geri dönecektik.
Eve vardığımızda Hacı Ana vakur bir eda ile karşıladı bizi. Sanki yanımızdaymış da her şeyden haberi var gibi hiç kelam etmeden kızı Zeynep’e talimat vermiş, beş dakika içerisinde evde ne var ne yok azık olarak ikram edilmişti. Hacı Ana gün görmüş, dağ gibi bir kadındı. Beydağı iki evladı ile âlemden âleme geçince tüm dünyası davası ve geride kalan evlatları Yusuf ile Zeynep olmuştu. Yusuf onun ilk göz ağrısı, evin kalan tek direği idi.
İki lokma şifa olmaya niyet edip varınca beden yurduna, Yusuf olanı biteni tek çırpıda anlatıverdi. Hacı Ana bir Ahuva’ya, bir de kaçamak bakışlarla bu kıza nazar eden oğluna baktı. O da hemen anlamıştı kızaran yanakların sırrını da sesini sükûtun ahına yâr ediverdi. “Sabah ola hayrola evlat” dedi ve kızına ettiği işaret ile Ahuva’nın dinleneceği yeri gösterdi.
Ahuva Zeynep’in eli ile çağırmasıyla ayağa kalktı. Önce Hacı Ana’ya kafasıyla bir teşekkür bakışı gönderdi, ardından Yusuf’a dönüp, “Çok minnettarım size lakin benim burada olmam sizin için tehlikeli değil mi?” diye sordu. “Seni annene ulaştıracağız Ahuva, Müslümanın sözü senettir, hem zaten biz tehlike ile kardeşiz” dedi. İkisi de gülümsedi. Hayallerin kaderleri olması duası sessizce dillerinde, dinlerinden gelen aşk ile yöneldiler Rablerine.
O gece çok çok uzun geçti. Ya da bize öyle geldi. Halit’in getirdiği habere göre batı bölgesinde alarm verilmiş, kurtlar kuzuyu aramaya koyulmuştu. Endişelendiğimizi fark eden Yusuf: “Sekinetinizi koruyun ağalar, burada olduğumuz akıllarına gelmez hem birkaç saate çıkarız yola. Bolca okuyalım, şimdi boş durmak yok!” Alışmıştık onun bu hâllerine. Yaşının daha çok genç olması bizi korkutmuyordu. O kendinden emin duruşu bize hep güven veriyordu.
Günün bizi selamlamasına birkaç saat vardı. Uyumamıştık hiçbirimiz. Ahuva da dâhil. Gözaltındaki morluklar, yüzündeki huzurun gölgesinde kalıyordu. “Vakit geldi mi?” dedi sessizce. Evet anlamında kafasını salladı Yusuf. İki saatlik yol bize asır, onlara saniye gibi gelmişti belki de. “İşte,” dedi, “az ilerde güvenlik güçleri var, senin için güvenli olan bölge orası. Sen oraya sağ salim ulaşana kadar bizler seni gözlüyor olacağız. Onlara kaybolduğunu geceyi metruk bir apartmanda geçirdiğini söylersin. Bu beyaz örtüyü de al, sallayarak git” dedi Yusuf. “Ben… Sizi hiç unutmayacağım” dedi Ahuva. “Bildiğim bütün ezberleri bozdunuz!” diyerek elini göğsüne götürdü ve Yusuf’un avuçlarına bırakıp hızlı fakat ürkek adımlarla oradan uzaklaştı. Yusuf bir elinde duran henüz ıslanmış kolyeye baktı, bir de kaderinin peşinden gidemeyişine yandı.
Güvenlik görevlileri önce gelen ses ile silahlarını Ahuva’ya yönelttiler. O an hepimiz nişan almış bekliyorduk, Yusuf ileri doğru tam atılacaktı ki kolundan tuttum “Bekle!” dedim. Onu hiç o kadar çaresiz görmemiştim.
Ahuva durdu. Mendili salladı. Askerlerden biri yavaşça ona doğru ilerledi ve bağırarak kim olduğunu sordu. Birkaç dakika konuştular ki Ahuva onlara yakasındaki künyeyi gösterdi. Asker onu kolundan tutarak kaçar adımlarla kendi bölgesine götürürken Ahuva arkasına döndü. Gülümsedi. “Allah’a emanet ey sevgili yâr” dedi kısık bir sesle Yusuf, benim onu duyduğumdan habersizdi.
O olaydan sonra günler bizim için aynı hareketlilikte geçiyordu. Koca Yusuf ise daha bir büyümüştü sanki. Farkında olmasa bile kolaçan ettiğimiz yerler hep Ahuva’yı bulduğumuz ya da bıraktığımız yerlerdi. Aldığımız istihbarata göre Yusuf arananlar listesindeydi. Hem de kırmızı liste, yani görüldüğü nokta “ölüm” kokan. Biz bunu ondan saklıyorduk güya ama heyhat şehadeti kendine nikâhlayan bu yiğidi ne durdururdu ki…
Bir cuma çıkışı, tıpkı şeyhi gibi planlanmış bir oyunun başkahramanı olarak uğurladık onu âşıkların hiç ayrılmayacağı o dünyaya. Boynunda hançerli kolye, sevdası kalbinde, davası aklında vuslatın mührü yüzünde idi…
Biz sonradan öğrendik, Ahuva ile haberleşiyorlarmış. Gelen son mektupta Ahuva’nın Müslüman olduğunu, ailesinin bu durumu öğrendiğini, general olan babasının buna çok sinirlendiğini yazmıştı. Ev hapsi verilmişti ona. Sadece annesi sakinlikle karşılamış, hatta buna vesile olan kızının kalbini hak eden bu kişiyi merak ettiğini söylemişti. Ahuva da her şeyi anlatmıştı annesine masumca bir hâl ile, sevdiceğinin başına geleceğini, geleceklerini yok edeceklerini aklına bile getirmeden.
Sonrası yoktu… Yalnız Yusuf’un şehadetinden bir gün sonra, Ahuva’yı teslim ettiğimiz o yerde kanlı beyaz bir mendil bulunmuştu. O gece bombalar hiç susmamıştı. Eylemleri ile zaten rahatsız ettiği sırtlanlar, Yusuf’un gönlüne de tahammül edememişlerdi.
***
Susmuştu İbrahim amca. Lakin gözleri haykırıyordu. Kalbinde sakladığı o sır. Kendini bırakmıştı akışına da ruhunda hâlâ saklı bir yer kalmış gibiydi.
“Yusuf tehdit edildiğini biliyormuş aslında. Sevdasını koz edip davasından vazgeçmesi dahi istenmiş. Ama o ne davasından ne saf ipeklere sarıp sarmaladığı tertemiz sevdasından vazgeçmemiş. Şehit edilmeden önce bana miras bıraktığı ajandasında yazıyordu tüm bunlar. Onlar cennette kavuşacaklar inşallah.”
“İşte böyle mihmandar…” dedi, yüreğindeki muskayı derin bir ihtimamla taşıyan İbrahim Amca, “İmanın imkân ile yeşereceğinin hazin bir hikâyesi bu. Sırrı içinde biraz. Ancak kalbi olanın hissedeceği bir yadigâr. Şimdi… Sana emanet.”
İbrahim amcanın bu emaneti, hayatımın dönüm noktası olmuştu. Şimdi benim de, vakit geldiğinde, kalp ile akıl kifayetsiz kaldığında, teslim edilesi bir emanet idi üzerimde taşıdığım.



