DÜNYA su savaşlarının eşiğinde değil, bizzat içindedir. Ancak bu savaş, yalnızca sınır aşan nehirler, barajlar ya da uluslararası anlaşmalar üzerinden yürümüyor. En az bunun kadar tehlikeli olan başka bir cephe daha var: Bireysel lüks yaşamın suyu sınırsız bir hak gibi tüketmesi…

Bugün su krizi sadece devletler arası bir mesele değildir. Aynı zamanda toplumların ahlâkî, kültürel ve vicdanî sınavıdır.

Ortadoğu coğrafyası, suyun nasıl bir beka meselesine dönüştüğünün en açık örneğidir. Bu bölgede sınırlar petrol için değil, çoğu zaman su havzaları için çizilmiş ya da zorlanmıştır. İsrail’in Golan Tepeleri’ni elde tutmak için yıllardır her türlü siyâsî, askerî ve diplomatik bedeli ödemeyi göze almasının temel sebeplerinden biri de budur.
Golan Tepeleri, yalnızca stratejik bir askerî yükseklik değil, Ürdün nehri havzasını ve bölgenin en kritik yer altı ve yer üstü su kaynaklarını kontrol eden hayatî bir su kilididir. İsrail güvenlik doktrininde su, enerji ya da silah kadar stratejik bir unsurdur. Bu yüzden Golan’dan vazgeçmek, İsrail için topraktan değil, hayattan vazgeçmek anlamına gelir.

Türkiye, işte tam bu nedenle jeopolitik olarak suyun merkezinde duran bir ülkedir. Dicle ve Fırat’ın kaynağı bu topraklardadır. Bu gerçek, Ankara’ya sadece dış politika sorumluluğu değil, iç düzeni koruma yükümlülüğü de yükler. Çünkü suyu dışarıda savunup, içeride hoyratça tüketen bir toplum, kendi tezini kendi eliyle çökertir.

Son yıllarda Türkiye’de özellikle kırsal alanlarda ve yeni yerleşim bölgelerinde kontrolsüz biçimde açılan kuyu suları, sessiz ama son derece yıkıcı bir tehdit hâline gelmiştir. Lüks villalar, hobi bahçeleri, sınırsız çim alanlar, havuzlar ve gösteriş tüketimi… Tüm bunlar yer altı sularını geri dönülmez biçimde tüketmektedir.

Yeraltı suyu, kişisel mülk değildir. Yeraltı suyu, toplumun ortak emanetidir. Bir kişinin konforu için açılan kontrolsüz bir kuyu, sadece toprağı değil, komşusunun içme suyunu, çiftçinin tarlasını, çocukların geleceğini kurutur. Yeraltı su seviyeleri düştükçe obruklar oluşur, tarım çöker, ekosistem bozulur. Bu, çevresel bir sorun olmanın ötesinde toplumsal adaletin ihlalidir.

İşte bu noktada mesele yalnızca hukuk ya da çevre meselesi olmaktan çıkar, ahlâkî ve dinî bir zemine oturur.

İslâm’da su, özel mülkiyet konusu yapılabilecek sınırsız bir meta değildir. Kur’ân ve sünnet bu konuda son derece açıktır. Kur’ân-ı Kerîm’de Yüce Allah şöyle buyurur: “Yiyin, için fakat israf etmeyin. Çünkü Allah israf edenleri sevmez.” (A’râf, 31)

Bu ayet yalnızca sofrayı değil, hayatın tamamını kapsar. Su da bu emrin merkezindedir. İsraf, sadece fazladan tüketmek değil, başkasının hakkını gasp edecek şekilde kaynakları hoyratça kullanmaktır.

Yine Kur’ân’da suyun ortak bir nimet olduğu açıkça vurgulanır: “Suyu aranızda taksim eden Biziz.” (Kamer, 28)

Bu ifade son derece nettir. Su, insanlar arasında paylaştırılmış bir nimettir. Bir kişinin, kendi keyfi için bu dengeyi bozması, İlâhî düzene müdahaledir.

Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (sav) ise su konusunda çok daha açık ve bağlayıcı uyarılarda bulunmuştur: “İnsanlar üç şeyde ortaktır: Su, otlak ve ateş.” (Ebu Davud, İcare 61; İbn Mace, Ruhun 16)

Bu hadis, suyun bireysel mülkiyet hâline getirilemeyeceğini açıkça ortaya koyar. Yeraltı sularını sınırsızca çekmek, bu ortaklığı fiilen ortadan kaldırmaktır.

Yine Peygamber Efendimiz, bir nehir kenarında abdest alan sahabeyi uyararak şöyle buyurmuştur: “Bu israf da nedir?” Sahabe, “Abdestte de israf olur mu?” diye sorunca, Efendimiz şöyle cevap vermiştir: “Evet, akan bir nehir kenarında olsan bile.” (İbn Mace, Taharet 48)

Bu hadis, suyun bolluğunun bile israfı meşru kılmadığını gösterir. Bugün sınırsız kuyu açmayı savunanların bu hadise verecek hiçbir cevabı yoktur.

Dolayısıyla topluma zarar verecek şekilde açılan, denetimsiz ve keyfi kuyu suları, hem kul hakkı hem de İlâhî düzen açısından haramdır. Çünkü burada bir kişinin konforu, toplumun hakkı pahasına sağlanmaktadır.

Bu gerçek göz ardı edilirse, su savaşları sadece sınırlarımızda değil, mahallelerimizde, köylerimizde ve şehirlerimizde yaşanacaktır.

Devletin burada sorumluluğu açıktır: Su yönetimi sadece teknik bir planlama değil, ahlâkî ve hukukî bir düzenleme alanıdır. Kuyu suları sıkı biçimde denetlenmeli, lüks tüketim kaynaklı su gaspına müsamaha gösterilmemelidir. Çünkü suyu koruyamayan devlet, toplumsal huzuru da koruyamaz.

Türkiye, suyu dış politikada stratejik bir güç olarak savunurken, içeride onu bireysel bencilliğe kurban edemez. Aksi hâlde kendi tezini kendi eliyle boşa düşürür.

Su, bu topraklarda sadece bir kaynak değil, emanettir. Emanete ihanet eden, geleceğe de ihanet eder.

Bu noktada artık meseleyi dolaylı anlatmanın bir anlamı kalmamıştır. Çünkü su savaşı yalnızca dışarıda verilen bir mücadele değildir; içeride kaybedilirse, dışarıda kazanılması mümkün olmayan bir cepheye dönüşür.

Bugün kontrolsüz bir şekilde su kuyularının açılması, Konya Havzası’nı fiilen çöl iklimine sürüklemiştir. Yeraltı suları geri dönülmez biçimde çekilmiş, obruklar oluşmuş, tarım dengesi bozulmuş, ekosistem çökmeye başlamıştır. Konya, Türkiye’nin geleceğine dair bir istisna değil; erken uyarı alarmıdır.

Aynı tablo, farklı ölçülerde Türkiye’nin birçok bölgesinde yaşanmaktadır. Kontrolsüz bireysel kullanım kadar, bazı devlet kurumlarının dahi kuyu suyunu yaygın ve plansız biçimde kullanması, sorunun ciddiyetini daha da artırmaktadır. Bu durum sadece çevresel bir hata değil, stratejik bir güvenlik açığıdır.

Bugün Ortadoğu’da devletler su için toprak, diplomasi ve hatta savaş bedeli öderken, Türkiye’nin kendi iç kaynaklarını denetimsizlikle tüketmesi, tarihsel bir çelişkidir. İsrail Golan Tepeleri’ni su için bırakmazken, Türkiye’nin Konya’yı, Harran’ı, İç Anadolu’yu kendi eliyle kurutması kabul edilemez bir zafiyettir.

Bugün dışarıda su diplomasisi verilirken, içeride yer altı sularının hoyratça tüketilmesi, Türkiye’nin elini zayıflatır. Çünkü suyu içeride koruyamayan bir ülke, dışarıda su üzerinden hak iddia edemez. Bu çelişki, Türkiye’ye karşı yürütülen algı ve baskı operasyonlarının en zayıf noktası hâline gelir.

Bu nedenle kuyu sularına yönelik acil, kararlı ve tavizsiz önlemler alınmalıdır.

– Kuyu açımı istisna değil, sıkı izin ve kamu yararı şartına bağlanmalıdır.

– Mevcut kuyular yeniden denetlenmeli, ölçüm ve kota sistemi zorunlu hâle getirilmelidir.

– Lüks tüketim amaçlı su kullanımına yönelik cezalar açık, net ve caydırıcı biçimde artırılmalıdır.

– Devlet kurumları dahil herkes için aynı disiplin geçerli olmalıdır.

– En önemlisi, toplum bu konuda sadece uyarılmamalı, aynı zamanda bilinçlendirilmelidir.

Çünkü bu mesele yalnızca idarî değil, ahlâkî ve millî bir meseledir. Su, bu topraklarda mülk değil, emanettir. Emanetin hoyratça tüketilmesi, sadece çevreye değil, geleceğe karşı işlenmiş bir suçtur. Bugün bu adımlar atılmazsa, yarın çok daha ağır bedeller ödenecektir. Dışarıda verilen su mücadelesi içeride kaybedilirse, o savaşın kazananı olmaz. Ve gerçek değişmez: Petrolsüz savaşılır, susuz yaşanmaz. İçeride kaybedilen hiçbir cephe, dışarıda telafi edilemez.