NASIL ve neden severiz? Sevdiklerimizin yanında, sevgiyi bilenlerin arasında olmanın huzurundan, dinginliğinden, eminliğinden beslendiğimizin ne kadar farkındayız?
Hiçbir sonuç sebepsiz değildir, biliriz. Ötesi, her oluşumun bir kaynaktan neşet ettiği inkâr edilemez. Batıl bu kaynağı bilime ve üst aklın gücüne bağlarken, olup biteni doğanın var ettiğine, enerjinin evrenle ilişkisine işaret eder. Tek ve bir ve eşsiz bir Yaratıcı’ya iman edenler, doğumunun, ölümünün, ömrünün, rızkının, bir Halk Edicisi olduğuna kânidir ki, bu imanın gereğidir.
Öyleyse sevmek de, Var Eden’in bir lütfudur. “Ey iman edenler! Sizden kim dininden dönerse bilsin ki Allah öyle bir kavim getirecektir ki, Allah onları sever, onlar da Allah’ı severler; müminlere karşı alçak gönüllü, kâfirlere karşı vakarlıdırlar; Allah yolunda cihad ederler ve hiç kimsenin kınamasından korkmazlar. İşte bu Allah’ın dilediğine verdiği bir lütfudur. Allah’ın lütfu geniştir; O, her şeyi bilir.” (Maide/54) ayeti, var edilişin ve insanoğlunun varoluşunun kaynağının Rabbimiz olduğuna işaret eder. Akledip iman edenler bu hakikati bilir. Ve O’nun “Müminlerin gönüllerini birleştiren de O’dur. Dünyanın bütün servetini harcasaydın onların gönüllerini birleştiremezdin…” (Enfal/63) ayeti de, muhabbetimizin sebebini bize apaçık izah eder!
Öyleyse sevmek, bizim marifetimiz olmaktan önce, kalplerimize kodlanmış İlâhî bir yasanın tezahürüdür! Bu hakikati ihlasla kabul edip itminan ile sevsek, sevdiklerimizin de sevginin de emanetçisi olsak, emanet edilen her kimselerimizi ve her bir “şey”imizi biz var etmişiz gibi sahiplenmez, sevdiklerimizi incitmekten imtina eder, ifrat noktasında bağlanmaz, itidalli bir muhabbetin itminanı ile şükre dururduk.
Bu aklî ve kalbî izah, aklı selim olanların kalbinde titreşip duran sevgiye işaret edebilir. Ancak kimileri var ki, sevdiklerinden şikâyet etmeyi, sahip olduğu, şahit olduğu nimetleri görmezden gelmeyi ve hep öyle olması zorunluymuş gibi şükretmemeyi ezber ediyor.

Eşinden, çocuğundan, komşusundan işinden, pahalılıktan, trafikten, şikâyeti dertleşme pratiği olarak adlandırarak şükretme ibadetini şükürsülüğe çevirdiğinin bile farkına varamıyor. Halbu ki “Hani Rabbiniz, ‘Eğer şükrederseniz size (nimetimi) daha çok vereceğim, nankörlük ederseniz hiç şüphesiz azabım pek şiddetlidir!’ diye bildirmişti” (İbrahim/ 7). Bu İlâhî teselliden de nasibini alamıyor.
Aslında biliyor, ona sorsan seviyor; sevince çözülür müşkül olan ne varsa. Sevince genişler darlıklar, kolaylaşır zorluklar. Seven sevdiğinin boyasına boyanır da kendi rengini sevdiğinde seyreder. Mayasıdır sevgi, kâinatın, insanın… Sevgiyle yazılır ademoğlunun dünyevî, uhrevî yazgısı ve değişir tartısı mizanın! Ah ki, dünyevî telaş ve beklentiler kuşatınca kalpleri şekli ve anlamı değişiyor kabullerin, sebeplerin. Tüm şikâyetlerinin gerekçesinin sevgisinden kaynaklandığına, dertleşmenin faydalı olduğuna inandırıyor kendini.
Öte yandan, kendimize baksak ve bir başka perspektiften seyretsek sevmelerimizi şaşırıp kalabiliriz de... Biraz da sevmeyi severiz çünkü biz! Bazen de severken kendimizi severiz! İşte bu son cümle ile düşeriz o derin sevda kuyusuna, o iflah olmaz savruluşlara. Başımız döner de sarhoş oluveririz! Sorsalar bize “Nedir bu halin?” diye, mütebessim ve mutmain bir eda ile “Seviyorum…” deriz.
İşte o vakit, kalbimizi titreten, bizi kendinden emin tebessümlerle süsleyen bu sevginin aslında sevdiğimizden mülhem olmadığını, kendimizle kurduğumuz bağın efsunu olduğunu anlayıncaya kadar sevginin kör dehlizinde sürükleniriz.
Nasıl mı? Tıpkı şöyle: Güven duyarız kalbimizin o en derininde “ben!” diye diye büyüttüğümüz sevgiyi sevdiklerimizin kulağına fısıldayıp minnet bekler, emek bekler, emek vermekten, ilgi göztermekten imtina ederiz. “Seni seviyorum ya… Yetin!” deriz. Hani sevmek servetti ya; en kolay, en çabuk, en mahir biçimde sevdiğimizin varlığını, hatta vardığını harcar dilimizde bir sesten ibaret kalır sevmelerimiz! Ve sevmenin ben/siz bir kabul olduğunu fehmetmedikçe sürer bu gafletimiz! Tâ ki, hakiki sevginin kalbimizi itirazlardan arındıracağını, tam bir teslimiyetle bizi muti kılacağını idrak edinceye dek sürer bu “ben” merkezli sevgimiz!
Ne çok “sevmek” dedim, “sevgi” dedim, ne çok sevilenden söz ettim. Zira bir murada mebnidir ibadet hükmündeki sevgiyi bunca tekrar edişim.
Muradımız, aynaya muhtaç olmadan kendimizi sevdiğimizde seyretmenin lütfuna erişebilmek, “De ki, ‘Eğer Allah’ı seviyorsanız bana uyun ki, Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Çünkü Allah çok bağışlayandır, çok merhamet edendir” (Al-I İmran/31) ayet-i celilesine muti olabilmektir.
Yine, Rabbimizin bize lutfettiği tüm nimetlerin rengini, tadını, dokusunu, şeklini, faydasını, hazzını fark ederek, şükrünü eda ederek tefekkür etmenin nasibine talip olmaktır. Her bakışımızın, her tadışımızın, her dokunuşumuzun şükür ibadetinin edası olması için fiili duaya durmak içindir.
Evet muradımız, “Yeterince şükrediyor muyuz?” sorusunu kalbimizde her daim tazeleyip kendimize verdiğimiz cevaplardan rahatsız oluyorsak, rahatımızı bozmaya talip olmak lazım geldiğini hatırlamaktır. İlâhî Kaynağa yüzümüzü döndürüp, hakikatin sesi ayetlere gözümüzü değdirip yönümüzü kulluğumuzun şartlarına göre belirleyerek ecir hanemize yatırım yapmaktır.
Sözümüz, önce nefsimizize sonra sevdiklerimizedir ki, Rabbimize şükretmenin lütfuna birlikte mazhar olabilelim inşaallah!
Huzurlu okumalar diliyorum efendim. Hoşnut kalınız!



