Kapatılmış ekran

Genç adam sıfır mimikle geçti, her zamanki yerine, göle nâzır, söğüdün dibindeki masaya oturdu. Hamdi Usta adını bilmiyordu, sorana; “Valla neyin nesi, kimin fesi bilmem ama görmüş geçirmiş bir ‘bey’ duruşu var” derdi her defasında. İki yılı aşkın gelir giderdi ama konuştukları kelime sayısı bir yana kelime çeşidi bile yirmiyi geçmezdi.

İKİNDİ güneşi üzerine doğru eğilirken, tıpkı bir asilzade gibi saygıyla selamlıyordu gölü. Emsallerine göre büyük, denize göre küçüktü fakat kenarından bakanlarda sonsuzluk intibaı uyandırırdı. Suyu derin olmasına rağmen çalkantısız ama hareketliydi. Öğlen sıcağında yüzeyde gümüş kırıntıları serpilmiş gibi parlayan güneş, şimdi yerini yavaş yavaş daha koyu parıltılara bırakıyordu. Gölün üstü dağlara ve gökyüzüne doğru tutulmuş kocaman bir ayna gibiydi. Genç adam parka gelir gelmez, yoklama verir gibi kıyıya iner, sudaki görüntüsünü seyrederdi. Karşı taraftaki villaların çatılarının suya düşen aksi de çok güzel görünürdü. Kıyı boyunca yığılmış kocaman kayalar ve irili ufaklı taşlar ile çimenlik alanı ayıran ince yürüyüş yolunu adımlamaya doyamazdı. Yer yer sabitlenmiş belediye bankları, etrafı kaplamış rengârenk çiçekler, kokusu etrafa yayılan lavantalarla muhteşem görünüyordu. Kıyıdan yukarıya doğru sıralanmış erguvanlar da eklenince, karşısındaki manzara ona tam bir yağlı boya tablosuna bakma hissi verirdi. Böyle seyrede seyrede bir iki adım atar, gördüğü bir şeye dalar, büyülenmişçesine orda dakikalarca kalırdı.


Hamdi Usta hazır kimse yokken sandalyesine oturmuş, etrafı izliyordu. Gayet nazik bir rüzgâr, söğüt dallarına hafifçe dokunup dalları suya değdiriyor, gölün yüzeyinde ağır ağır genişleyen halkalar açıyordu. Rüzgârın taşıdığı iğde ağaçlarının kokusunu içine çekerken, polenler yüzünden ansızın bir hapşırma krizine tutuldu. Kokunun güzelliği, ortamın büyüsü bir anda bozulmuştu. Bir, iki, üç derken, tam sakinleşmişti ki söğüdün sudaki köklerinin arasında erketeye yatmış kurbağa, şaşkın şaşkın yüzen solucanın üzerine atladı. O anda  “cluk” diye bir ses duyuldu. Arkasına yaslanmış usta, gürültülü bir kahkaha patlattı. Bardağında kalan suyu avcı kurbağaya doğru fırlatırken kalktı.  


Çay ocağının önündeki masaları silerken saatine baktı, etrafa göz gezdirdi, “Hayret!” dedi, “Bugün geç kaldı”. Elinde, topladığı çöplerle dönerken dış kapıdan ona doğru geldiğini gördü. “Buyurun” diyerek kenara çekildi. Genç adam sıfır mimikle geçti, her zamanki yerine, göle nâzır, söğüdün dibindeki masaya oturdu. Hamdi Usta adını bilmiyordu, sorana; “Valla neyin nesi, kimin fesi bilmem ama görmüş geçirmiş bir ‘bey’ duruşu var” derdi her defasında. İki yılı aşkın gelir giderdi ama konuştukları kelime sayısı bir yana kelime çeşidi bile yirmiyi geçmezdi. Etraftan kimseyle değil de sürekli telefonla konuşması arada kafasına takılırdı çaycının ama işten güçten bu şüpheyle ilgilenemezdi.


Sanki “Çayım nerde kaldı!” diye bağırmış da onu kızdırmaktan korkuyormuş gibi, kaptığı bardağı hızlıca getiriyordu ki adam çoktan kendi kendine konuşmaya başlamıştı. Uzanan çayı alırken hafif gülümsüyor, “İyiyim annecim. Neden beni bu kadar merak ediyorsun, sen kendine dikkat et asıl. Evet, evet beslenmeme özen gösteriyorum. Ortalık kış ya, onun için kaban giyiyorum. Hayır, kar yok ama hava çok soğuk …” diye anlatıyordu. Çaycı, duydukları karşısında hem afallamış hem de böyle güzel havada bu kıyafet nasıl dikkatinden kaçmıştı, şaşkındı. Anne kimdi, “ortalık kış” yanıltmacasına nasıl inanıyordu? “İnanıyorsa eğer, başka bir yarım kürede yaşıyor olmalı” diye sesli düşündü.


Kafasında “öyle mi, böyle mi”lerle servise devam ediyordu bir yandan da. Yan masaya maden suyu, arka masaya dondurma, yanına soğuk su… Elleri ayakları çalışıyor, aklında da tilkiler cirit atıyordu. Duyduklarından sonra, şimdi de gözü adamın telefon ekranının hep karanlık oluşuna takıldı. Yaklaşık bir saattir konuşmasına rağmen, ekran hiç açılmamıştı. İçeriye, ocağın başına gidip tabureye çöktü. Aslında kafasını toplamak için küçük bir mola vermek niyetindeydi. “Nasıl yani?” dedi. “Yok, böyle olmayacak, emin olmam lazım” deyip yeni bir çayla masaya yaklaşmıştı ki bu defa da “Anne ben senin dostlarından da, niyetlerinden de kestim ümidimi. Görmüyor musun, varken ne kadar da yoktular” diyordu. Ama ekran yine gece gibi… Çayı bırakırken, nazikçe kafasını sallayan adama gülümsedi ama o nasıl bir gülümsemek? “Sen ne ayaksın kardeşim? Ne işler peşindesin? Benim mekânımda böyle numaralar olmaz ha!”lar yerini, “Bir derdin mi var? Hasta filan mısın? Ne yapabilirim?”lere bırakmaya başlamıştı ki tekrar çay ocağına döndü. “Yok, bugün bu düğümü çözeceğim” dedi.  “Ama nasıl?” Etrafa boş boş bakarken, Arşimet’in “Buldum!” deyişi kadar güçlü bir buluş hissi doğdu içine. Rafta duran şarj aletiydi ona mucit sevinci yaşatan. Kaptığı gibi çıktı dışarı ama kapıda duraladı. Ürkütmemeliydi. Usulca yanına varıp “Beyim lâzım olursa” diyerek cihazı uzattı. Evet, olan olmuştu. “Bey”in tepesinden “ifşalandım” kaynar suları boşalırken, gözlerinden çıkan ıstırap ve acı dolu bakışlar Hamdi Usta’nın elini yakıyordu adeta…


Adı Sadık idi. Anneden, babadan, akraba iyalden, yetmezmiş gibi dostlardan da yetimdi. Babası Satılmış Bey, pandemideki ilk dalgada vefat etmişti. Anneciğiyle iliklerine kadar içmişlerdi çaresizliği ve kimsesizliği. Cenazesini göstermeden, zabıtalar kepçe ile gömüvermişlerdi. Zaten maskelerin arkasına hapsolmuş duyguları dokunmaktan da mahrum kalınca, acı koca bir taş gibi çökmüştü göğüslerinin ortasına. Annesi ondan mıdır bilinmez, bir daha hiç rahat nefes alamamıştı. Sadık’ın babası, dokuz düşükten sonra doğmuş, yedi yaşına kadar adetleri gereği evden hiçbir şey yemeden, baba parasıyla bir şey giymeden geçirmişti günlerini. O yüzden tek evlattı. Adını da yaşayabilsin diye Satılmış koymuşlardı. Annesi Safiye Hanım, üç yaşındayken arazi kavgasında babasız kalmıştı. Böylece o da ailenin tek çocuğuydu. Evlendikten sonra kocasıyla birbirlerine hem yâr hem yuva olmuşlardı. 




Sadık ailesine düşkün, sakin bir gençti. Bir kardeşi olmasını çok istemişti ama üzülür diye annesine sebebini hiç sormamıştı. Boyu erkeklere göre hafif kısa, omuzları dardı. Kapıdan kendinden önce giren bir göbeği vardı. Saçları annesininki gibi ince telli, kumral, kalın kaşları ile uyumsuz derecede seyrekti. Aşağı düşen göz kapakları ile olduğundan daha yaşlı gösteriyordu. Kendini pek beğenilesi bulmadığı için aynalarla arası da iyi değildi. Aslında yüzüne bakan elinde altını olsa güvenebilirmiş gibi hissederdi. Hele de sesindeki kadifemsi yumuşaklık, sabaha kadar konuşsa dinletirdi kendini.


Ailesinden ayrılmamak için kazandığı hâlde üniversiteye gitmemiş, baba mesleği terziliğe devam etme kararı almıştı. Hiç ayrılmayacaklarmış gibi birbirlerine öyle kenetlenmişlerdi ki aynı bedenin üç ayrı canıydılar adeta. Ama işte hayat yaşanırken, hiçbir şeyin idamesinin garantisi yoktur. Küresel hadsizliğin sonucu olarak gelen salgında, bir müşteriden kapılan virüs hayatlarını alt üst edivermişti bir anda. On beş gün karantina ayrılığı, üç ay yoğun bakım işkencesinden sonra acıta acıta koparmıştı babasını onlardan.


Annesinin gözünden tek damla yaş akıtmamak olmuştu en önemli hedefi. Dükkân, ev derken anacığının zor nefes alışlarından hiç şüphelenmemişti. Evde kapalı kalmaktan diye düşünmüş, dükkânı biraz erken kapatıp onu bu gölün kenarına getirmeye başlamıştı. 


Çok güzel bir taze bahar ikindisiydi. Ağır ağır yürümelerine rağmen annesi nefes nefese kalınca yanında taşıdığı katlanır tabureyi açtı, Safiye Hanım’ı oturttu. “Evlât benimle çok yoruldun” dedi, alnındaki boncuk boncuk terleri silerken. Kenardaki turuncu kadife çiçeklerinden bir kaçını kaptığı gibi kadının avucunun içine koydu. “O nasıl söz, sultanım…” dedi. Göğüs kafesini çatlatmak ister gibi derin aldı nefesini, “Katır çıkmaz yollarda hatır için çürüttü ömrünü anacığın” dedi. Sadık’ın, bütün yüreğiyle sevdiği annesinin bu yıllanmış acıları için yapabileceği hiçbir şey yoktu. Düne dönülmezdi, biliyordu ama işte anası dünden bugüne de gelemiyordu. Başını kucağına koydu; sıcak nefesi ve anlamlı sessizliğiyle onun buza çalmış ruhunu ısıtmaya çalıştı. Oğlunu üzdüğünü fark eden kadın, ön tarafını hafif katladığı şarpasını titreyen elleriyle düzeltirken, “Hani bana çay içirecektin?” diyerek doğrulmaya çalıştı. Yavaş yavaş ilerleyip söğüdün altındaki masaya oturdular. Çay, gazoz derken havaları bayağı dağılmıştı. “Biz çocukken lezzo vardı. Ne güzeldi. Bir şişeden kaç kişi içerdik” diye anlatıyordu ki tekrar eskilere dalmasın diye, “Sanki serin oldu. Hadi kalkalım mı artık?” deyip konuyu değiştirdi. Koluna girerek kaldırdığı anacığının bu kadar hâlsiz oluşu, ilk kez içinde ciddi ve acı bir kaygı doğurmuştu. 


Sadık, anneciğinin ciğerlerinin tükenmeye yakın olduğunu öğrendiğinde çok geç kalmıştı. Fakat hayatında hiç sigara, alkol almamış, hatta koklamamışken, nasıl olup da akciğerlerinin bu hâle geldiğini kavrayamıyordu. Ama iyileştirmek için çok çabaladı. Hastaneler, ilaçlar, kürler… Kim ne tavsiye ettiyse, aklına yatsın, yatmasın yaptı.


Hani insan ne yaparsa yapsın bazı şeylerin önüne geçemez ya, Sadık da durduramamıştı annesinin gidişini. Uzaktan akrabalara, annesinin amcazadelerine haber vermişti ama hepsi üzüntülerini ve mazeretlerini bildirmişlerdi sadece. Gasilhanenin buzluğunda koca bir gün bekletti. Yaşarkenki gibi garip göndermeyecekti. Fazladan bekletme ücretini ödeyip kendi de cami morgunun önünde nöbete durdu. İkinci günün öğle namazını müteakip avluya tanımadığı bir cenazenin yakınlarından büyük bir kalabalık doluştu. Hah işte, tam olarak istediği de buydu. Koştu imamın yanına. Böylece bu yabancı insanlar kendi mevtalarıyla birlikte anneciğine de haklarını helal etmişler, onun için de duaya durmuşlardı. Hiç olmazsa bunu yapabilmek, azıcık sükûnet vermişti ruhuna. 


İki çeşit acıyla kalakalmıştı. Biri susmaya zorluyor, diğeri “Çığlık at” diyordu. Korkusu da değişmişti. Öyle karanlıkmış, fenalıkmış esamesi okunmazdı. İçeriye çıldırtıcı bir kimsesizlik dolmuş, sessizlik bir kâbus gibi çökmüştü. Sadık için artık her mevsim zemheriydi, annesi kış günü gitmişti çünkü. 


Kendini birkaç lokma yiyecek, biraz su ile hayatın diri tarafında tutmaya çalışırken, tam üç gün annesinin yatağından hiç çıkmadan yatmıştı. Ömrü sonlandırmak ancak Yaratan’ın hakkıydı. Annesinin kokusunu silinmeden içine doldurup yıllarca hissetmek istemişti. 


Yataktan çıktığında tüm dünyanın kapsama alanından da çıkmaya karar vermişti. Akrabalara çok kızgın, annesi içinse çok üzgündü. Dükkânı, panjurları, telefonu kapatmış, çok gerekmedikçe çıkmıyor, tükenmedikçe almıyor, olanla ölenle hiç mi hiç ilgilenmiyordu. Sadece gün aşırı annesiyle en son oturdukları masaya gidiyor, çay içiyor ve konuşuyormuş gibi yapıyordu. Bunun kendine iyi geldiğini tesadüfen bulmuştu. Artık işe yaramaz diye telefonu tam suya atacağı sırada bu cihazın görenlere karşı, deli sanılmakla arasına paravan olabileceğini akletmişti. Ve o günden sonra kapalı telefonla konuşmak onun hissettiği kimsesizliğin panzehiri bir alışkanlık hâline gelmişti.


İşte şimdi, şu anda çaycının bu durumu fark edip şarj aletiyle karşısına dikilmesi, aklı ile insanların arasında var saydığı paravanı buharlaştırmıştı adeta. Dış dünyaya kapalı, en özel kapısı arsızca parçalanmıştı fakat ne kırık vardı ortada ne de parçası. Ama işte kırılmış kalbiyle öylece duruyordu. Şimdi ne yapacaktı? Ekranım açık olmuş, kapalı olmuş sana ne? Bu benim sorunum. Ama senin gözün neden benim ekranımda? Cevap versene? Neden yağmalıyorsun benim özelimi? Sadık, az ilerdeki tartışanların bağrışlarıyla kendine geldi. Kafasından geçenlerin duyulmasını çok isterdi. Ama çaycının gözlerindeki derin pişmanlıkla beraber babacan merhameti görünce öfkesi biraz azaldı. Büyüyen kavgaya kayıtsız kalamayan çaycı o tarafa doğru koşar adım gitti. Sadık da şarj cihazına bakıp dudak bükerek, “Benim tükenmişliğimi de doldurabilir misin?” dedi. Bağrışlar, patırtılar, cevap bekleyenin de, cevap verecek olanın da sesini bastırmıştı…