NE vakit bir çocuğun gözlerine baksam, tahammülü zor bir yük hâsıl olur omuzlarımda. Hepimiz gibi… Geleceğimiz adına…
Satın almam için uzatılmış bir paket mendilin ardından kalbime değen bakışlarla sarsılırım. Koyu, derin, sır yüklü bir gece gibidir o yavrucuğun gözleri. Erken yaşta çocukluğunu yetişkinlerin çaldığı o bakışlar titretir kalbimi. Hepimiz gibi… Merhamet…
Annesinin elinden kurtulup sekerek giderken düşmüş, sarı saçları savrularak yüzünü örtmüş bir kız çocuğunu kaldırmak için tez canımla koşuversem ve ipek saçlarını çeksem, ağlayan yüzünden deniz derinliğinde, ferahlığında ve coşkunluğunda bir çift mavi göz ilişiverse gözlerime, “Lisan-ı kâinattan mahrum kalır mı bu güzel yüzün acaba?” der, bir tahayyül içinde kaybolurum. Hepimiz gibi… Vicdan…
Gümrah bir orman serinliği hissettiğim, sükût eden yeşil gözlere rastlamışlığım da çoktur. Yapraklar arasından sızan güneş misâli ışıltılar oynaşırken o çocuk gözlerde, ruhumun en derininde büyük fırtınalar kopar. “Attığı adımlar bu yavrucuğu nereye götürecek, kim bilir?” sorusu çığlık atar içimde. Hepimiz gibi… Mesuliyet…
İşveli ve bir o kadar nazlı, elâ gözlü bir kız çocuğunun söylediği şarkılar ve şen gülüşler takılır kalbimin kanadına, uçuveririm masumiyetin hesaplanamaz semalarında. “Peki, ya bu duygusal gözler hangi engin denizleri seyredecek, gökyüzüne bakınca neler görecek?” merakıyla hilâl ve yıldızlı bir al bayrak dalgalanır gözlerimde. Hepimiz gibi… Hürriyet…
Bir çocuk bakışı söyler bana eylediğimin ne olması, söylediğimin neyi harekete geçirmesi gerektiğini. Bir çocuk gülüşü, (ah, bir de çay kaşığının cam bardak içinde raks edişi) hayat demektir benim için. Yaşamak, yaşıyorken yaşanan her bir şeyi anlamak, gayretten kesilmeden yol almak gerektiğini fısıldar kulağıma çocuklar. Hepimiz gibi… Feraset…
En çok da ağlayan bir çocuğun gözlerinden süzülen yaşlar sigaya çeker aklımı. Tüm yoksulluğuna rağmen, renkleri yitmiş giysilerinin, çıplak ayaklarının ayırdına varmadan alabildiğince gülümseyen zor coğrafyaların, ölümün, açlığın, savaşın, işgallerin kol gezdiği diyarların çocukları eğitir ruhumu da yutkunduğum çoktur. Çoktur ellerimi yüzüme kapatıp çaresiz bir iniltiyi derinden hissedişim. Hepimiz gibi… Basiret…
“Masumiyet mektebi” kabul ettiğim her bir çocuk haberdar eder beni günahlarımdan. Sürükleniveririm arınmam gereken tövbe kapılarına.
Yitirilmiş servetlerin külfetiyle bükülür boynum. Başım bilir ve eğilir; çünkü “masumiyet, bir kere kaybedilen ve bir daha eskisi gibi ikâme edilemeyen görünmez bir servettir”. Büyüdükçe saf kalbimle aramda açılan mesafeler fıtrî olan güzelliklerin müflisi olduğumu hatırlattıkça ağırlaşır omuzlarımdaki yük.
Ne yitip giden çocukluğuma yanar kalbim, ne yaş üstüne yaş koyuşuma. Yani ki yaşlanışıma, ne de akıp giden zamana…
Evvelden beridir bilineni, tecrübe edileni, gördükçe göçüp gidenleri boş yere kavgam olmaz akıştan. Beni en çok yakan ve yaralayan, beton yığınları arasında kalışımıza, her şeyi para ile satın alışımıza, duyguların bile matematiğini yapışımıza mahâl tanıyan yitik masumiyetimizdir.
Bir baksanıza, katılaşan kalbimiz, restleşen aklımız, kırılganlığa teşne kalbimizle adımlarken hayatı, kollarımızı kocaman açmak yerine göğsümüzde kilitler olduk.
Çocuklarımıza kendimize benzer hayatlar kurduk. Kendi yoklarımızı onların hayatında var edelim, derken, maneviyatı en güzel tercüme edebilecek “masumiyeti” maddî kazanımlarla takas ettik. Gençlerle anlaşamıyorsak eğer, ruhun dili masumiyeti yitirdiğimizden ve lisansız kalışımızdandır.
Uzun bu bahis…
Ah keşke yeniden çocuk olabilsem, “Para saysam Affan Dede’ye, satsa bana çocukluğumu” ve keşke “Hiçbir şey sorulmasın benden/ Haberim yok olup bitenden” diyebilsem… Kendi adıma nafile pişmanlığım…
***
Bu satırlar, Kültür Ajanda’mızın 116’ncı sayısında yayımlanmış “Masumiyet Mektebi” adlı yazımdan bir kısım. Çocukların gözlerindeki ışığın izini sürerek kurduğum cümlelerim yeniden okunsun diledim. Çünkü, aile mektebimin müderrisleri 03 Temmuz’da muhterem babacığımın, 30 Eylül’de mümtaz anneciğimin vuslatı üç ay ara ile vaki oldu (Rabbim rahmet eylesin!). Ve ben hiç bu kadar çocuk olmamıştım. Yarım asrı aşkın ömrüme rağmen, içimin kalabalığında anne, babasının elini tutmaya muhtaç 5-6 yaşlarında bir çocuk koşuşturup duruyor onlar gitti gideli. İşte o küçük kız çocuğunun gözlerine bakıyorum ve “editör”ce bir yazı yazacak kadar yetişkin değilim şimdi…
Bu ay Kültür Ajanda’mızın sayfalarında çocuklarımızın masum dünyalarına reçete olacak satırlarla donattık. Dilerim hoşnut kalırsınız ve dilerim yazarlarımızın ihlâslı satırları sadre şifâ, derde devaâ olur.
Huzurlu okumalar diliyorum efendim…
