Devlet organizasyonu memnun etmeli

Devletlerin 17’nci yüzyılda başlattıkları, “Vatandaş askerlik yapan, vergi veren, fedakârlıklarda bulunan, iktidarı sürdürme malzemesi, enstrümanıdır” zihniyeti sadece sorun üretir. Vatandaş nesne, edilgen bir makine değildir. Vatandaş o devletin sahibi ve etkin failidir.

DÜRÜST konuşmak gerekirse mesleğimin işletme olması hasebiyle “devlet” kavramını ideolojik değil, teknik bir konu olarak ele alıyorum. Organizasyon, devletin düzenleniş biçimidir. Çok yakın bir zamana kadar devlet organizasyonunun sorun üretmekte kullanıldığını fark ettim. Ancak “Devlet sorun üretiyor” diyerek soyut bir varlık olan devleti suçlamak doğru değil. Nihayetinde o soyut kavram bir araçtır. O hâlde sorun üretmek için kullanıldığı ve çözüme daha yakın zamanda geçtiğine dair iddialarımın delilleri neler?

Öncelikle, Türk hukuk sistemi onlarca yıl boyunca vatandaşları suç işlemeye yöneltti. Çok iyi hatırlıyorum, her iki taraf da istediği hâlde boşanma davaları yedi sene, dokuz sene sürüyordu. Hemen, “Şimdi öyle bir şey yok, daha hızlı oluyor, şükürler olsun” diyebilirsiniz. Ben ise şunu söylüyorum: “Kardeşim, karı kocanın boşanmasına devlet niye karışır? Anlaşamadıkları durumda mahkeme girsin devreye.” Al sana sorun kaynağı. Nafaka meselesine girmiyorum bile… Mahkemeler de haddinden fazla uzun sürüyor. Bir banka bilgisi, tapu bilgisi gerekiyor, aylarca dava erteleniyor. Hâlbuki istenen bilgi de yine devletin elinde. Öyle bir organizasyon düşünün ki elindeki bilgiyi aylarca bulamıyor. Şuna benziyor: Evinizdeki birine, “Kimliğini getir bakayım” diyorsunuz, çocuğunuz gidiyor aylarca ortalıkta yok. O kadar trajik durumlar var ki hepsini burada sayıp moralinizi bozmak istemiyorum. 

Şimdi size önceleri milleti bozma sistemi olarak fonksiyon gören eğitim sistemimizin nasıl iyileşme ve gelişme yöntemi olarak çalışmaya başladığını anlatmak ve örneklendirmek istiyorum. Çok basit bir örnek: İlkokula gitmek zorunluydu ancak her yerde okul yoktu. Sanki isteyerek gitmemişler gibi ilkokulu bitirmeyenler kamuda işe giremiyordu. Üstüne üstlük onlara hem okula gitme imkânı verilmemiş hem de “cahil” diye aşağılanıyorlardı. Hamdolsun şimdi binalar yapıldı, taşıma sistemi geldi, ücretsiz ders kitapları derken okul, öğretmen eksiği kalmadığı gibi dünyada da en çok akıllı tahta kullanan ülkelerden biriyiz. Ayrıca eğitimin muhtevası da gelişiyor. “Sömürge ülkesi” imişiz gibi kullanılan isimler, tabirler değişti, çocuklara kendimize mahsus bilgiler, beceriler kazandırılmaya başlandı. Bunların sonuçlarını PISA kriterlerine göre aldık bile. Şimdi bir adım daha ileri gidiyoruz. Maarif Modeli ile “biz kendimiz” olacağız. Evet, Maarif Modeli’nin sonuçlarını yakında daha net, daha büyük çapta görmeye başlarız. Bunun için başta kıymetli ve başarılı Bakanımız Prof. Dr. Yusuf Tekin’i tebrik ediyoruz. Kendisinin altını çizdiği, bizim de aralarında olduğumuz Batı eğitim sisteminde maalesef eğitimin “iyi insan olmak” “iyi insan yetiştirmek” gibi bir hedefi, derdi, misyonu yok… Ama Türk eğitim sisteminin artık böyle bir derdi var. Bunun en bariz çalışması ise Beyazay Kulüpleri. 

Beyazay Kulübü faaliyeti olarak ilkokul, ortaokul ve lise öğrencileri, başta engelli öğrenciler olmak üzere birbirlerini anlama ve birbirleri tarafından anlaşılma çalışması yapacaklar. Birlikte faydalı olacaklar, beraber iyiliğe, faydalı hizmetlere koşacaklar. Farklılıklarının farkına varacaklar. O farkların dışlama, aşağılama, hor görme gerekçesi değil, zihinsel, duygusal, toplumsal, hatta bedensel gelişmeleri için birer fırsat olduğunu görecekler, idrak edecekler. Birinin farklılığının diğerini tamamlama imkânı olduğunu yaşayacaklar. Uzun boylu, iri cüsseli arkadaşlarının yüksekten bir şeyi almada yardımcı olduğunu, küçük cüsseli arkadaşlarının da dar ve küçük yerlerde iş yapabildiğini bizzat yaşayacaklar. Dolayısıyla onun o yüksekten alma ihtiyacı karşılanırken diğerinin de dar ve küçük yerlerde iş yapılma ihtiyacının karşılandığını tecrübe edecekler. Dolayısıyla ne uzun boy ve iri cüsse övünme veya utanma gerekçesi ne de küçük cüsse övünme ve utanma gerekçesi olacak. Birbirlerini anladıkça birbirlerinin nelerden incindiğini, nelerden mutlu olduğunu öğrenecek ve ona göre davranacaklar. Öyle uzaktan zanlarla, tahminlerle, kendi kafalarından bir şeyler uydurdukları tuhaf hâl ve hareketlerden kaçınacaklar.

İşte, devlet organizasyonu bu şekilde çalışırsa vatandaşının huzurunu, refahını sağlamış olur. Devletlerin 17’nci yüzyılda başlattıkları, “Vatandaş askerlik yapan, vergi veren, fedakârlıklarda bulunan, iktidarı sürdürme malzemesi, enstrümanıdır” zihniyeti ise sadece sorun üretir. Vatandaş nesne, edilgen bir makine değildir. Vatandaş o devletin sahibi ve etkin failidir. Türkiye Cumhuriyeti, lideri Recep Tayyip Erdoğan’ın öncülüğünde bu bakış açısıyla başladığı çalışmaları bir müddet daha sürdürürse dünya devleri ve milletlerine büyük bir örnek olacak ve oralarda da değişim başlayabilecektir. Dileriz ki milletimiz ve insanlık hak ettiği yere bir an evvel varır, o seviyelere yükselir.