TÜRK Dil Kurumu sözlüğünde tamahkârlık bakınız nasıl tarif ediliyor: “Kişinin sahip olduklarıyla yetinmeyip doymak bilmez bir hırsla daha fazlasını istemesi durumu, açgözlülük.”
Son dönemde millet olarak tatsız bir dönüşüm, tersine bir metamorfoz geçirdik maalesef, fırsatçı, açgözlü, doymak bilmez, şükürden nasipsiz bir millet olduk. Ve başımıza ne geliyorsa da bilaistisna bu tamahkârlığımız yüzünden geliyor. Misal mazotun litresine beş lira zam geliyor, bir şişe maden suyu da –nasıl oluyorsa– anında beş lira zam görüyor. Mazotun litresine gelen beş liralık zam, etkileyecekse bile o maden suyunun fiyatını en fazla yirmi kuruş etkiler. Beş lira nedir yahu? Nedir: Tamahkârlıktır. Sen maden suyuna beş lira zam yapıyorsun, yandaki etin kilosuna elli lira zam yapıyor, dükkân sahibi kirana elli bin lira zam yapıyor. Sonra hep birlikte enflasyonun yüksekliğinden şikâyet edip duruyoruz.
Hal esnafı, akşama kalan meyveyi sebzeyi fakir fukaraya dağıtmak ya da ihtiyacı olanlar alsın diye kapının önüne bırakmak yerine kasa kasa çöp kamyonlarına boşaltıyor. Zira piyasada bir miktar bolluk olursa –Allah muhafaza– o meyvenin, sebzenin fiyatı üç beş kuruş düşer. Esnaf abimiz kârından mahrum kalır. Allah’tan korkmaz, kuldan utanmaz bir esnaf bunu neden yapar? Sebebi belli: Tamahkârlık…
Adam üç katlık binasının üzerine dört kat daha kaçak kat çıkıyor. Üç kat bina için ruhsat verilen statik hesaplar yedi kat için hâliyle tutmuyor ve gün geliyor o kolonlar yedi katı taşıyamayacak kadar yoruluyor, bina kendi kendine çöküyor. Ölüler, yaralılar, evsiz kalanlar, sevdiklerini ve eşyaları kaybeden insanlar… Niçin yaşamak zorunda kalıyoruz bunları? Tamahkârlık yüzünden…
Aynı binadan devam edelim: Kolonlar, duvarlar çatlıyor, binadan çatır çutur sesler gelmeye başlıyor. Devlet, “Yapını yenile, harcadığın paranın yarısını da ben vereyim” diyor. Bina sakinleri önce aralarında konuşuyorlar, sonra birkaç müteahhitle... Mesela yüz metrekarelik daireleri bina yenilenirse seksen metrekareye düşecek. Vazgeçiyorlar. E, o müteahhit taş mı yesin? Sonra bina çöküyor, tablo yukarıdaki gibi. Sebebi ne: Tamahkârlık… O müteahhit mesela sihirbaz olsa yüz metrekarelik evler yerine yüz bir metrekarelik evler teklif etse hemen hepsi imzayı atacak, bina yıkılacak, yenisi yapılacak, masrafların yarısını da devlet karşılayacak. Ama yok!
Ev sahipleri kiracılarına artış döneminde enflasyonun çok çok üzerinde zam yapıyorlar. Gücü yeten ya da bir yolunu bulan eski kiracısını çıkarıyor, iki katı kirayla yeni kiracı buluyor. Sonra çocuğu Ankara’da yahut İstanbul’da üniversite kazanıyor. Aynı adam bu sefer çocuğuna uygun bir kiralık ev bulamadığı için şekvacı oluyor. Yine tamahkârlık…
Elimizdekilerle yetinmesini bilmeyen, şükrünü eda etmeyen, edemeyen, karnı doysa gözü doymayan bir millet hâline geldik. Allah sonumuzu hayretsin… Elinde, kolunda üç beş lüks markanın alışveriş paketi olan kadına sokakta mikrofon uzatıyorlar. Kadın açıyor ağzını, yumuyor gözünü. Geçinememekten dert yanıyor. Millet açmış! Böyle zibilyon tane sokak röportajına denk gelmişliğim vardır. “Açım” diyene hiç denk gelmedim ama herkes milletin aç olduğundan bahsediyor. Biz gerecekten aç değiliz, açgözlüyüz artık. Elimizdekiler yetmiyor, olana şükretmek aklımızdan geçmiyor, hep daha fazlasını, hep daha fazlasını istiyoruz.
İşte, en son fon krizi…
Az da değil, 455 bin “mağdur”. Mağdur kelimesini özellikle tırnak içerisine aldım. Bir yerden kolay paranın kokusunu almışlar, belki de birileri yönlendirmiş, götürmüşler paralarını yatırmışlar. Yattıkları yerden paralarını üçe beşe katlamışlar, paradan para kazanmışlar. Böyle yüksek kazançların aynı zamanda yüksek riskleri de olduğunu bilmiyorlar mıydılar? Bal gibi de biliyorlardı. Sonuçta bedava peynir sadece fare kapanında olur. Paralarını kolay yoldan üçe, beşe, ona katlarken her şey gayet güzeldi. Lakin şemsiye ters dönünce birden “mağdur” oluverdiler! “Devlet mağduriyetimizi gidersin.” Olur tatlım, başka bir arzunuz?
Yaşananlardan ders de almaz olduk, enteresan. Daha düne kadar Çiftlik Bank’ın tosuncuğu böyle kolay paracıları silkeleyip toplanan paraları hüpletip kaçmadı mı arkadaş? Kaç tane kripto para firması benzer şekilde yüksek kâr vaadiyle milleti soyup soğana çevirdi, görmedin mi, duymadın mı? Daha çok olmadı, “Fatih Terim Fonu”na birçok tanınmış futbolcu milyon dolarlarını kaptırmadı mı? Sermayeyi kediye yüklemediler mi? Hiç mi akıllanmazsınız arkadaş? Bu değirmenin suyunun bir gün kesilebileceği, o beşe ona katlanan paranın o gün buhar olup uçabileceği hiç mi aklınıza gelmedi?
Bu fonlara parasını yatıranların bilaistisna hepsi de bu riskin farkındaydı. Yüksek getirinin cazibesine kapılarak bu riski göze aldılar. Günün sonunda da beklenen oldu işte. O yüzden anaparası fahiş şekilde büyürken göbek atanların, şimdi “mağdur” muamelesi görmelerini kabul etmiyorum, edemiyorum!
Oh ne âlâ… Git sen çoluğunun çocuğunun rızkını kumara yatır, dımdızlak kalınca da “Mağdurum…” de. Allah sana o aklı neden verdi arkadaş? Doğru ile yanlışı, helal ile haramı ayırt etmek için taşımıyor musun o beyni? Ben niye yatırmadım paramı fona, yurdum insanı neden yatırmadı parasını? Bu ülkenin en akıllıları o 455 bin kişi miydi yoksa? Allah korkusu olan, böyle yüksek kazançlarla kul hakkına girdiğinin şuurunda olan, faizin, yattığı yerden paradan para kazanmanın vebalini bilen ve konuya mesafeli duranların kabahati ne? Sizin açgözlülüğünüzün, tamahkârlığınızın faturasını sokaktaki Ahmet amcam, mutfaktaki Necla teyzem neden çekmek zorunda kalsın ki?
Olmaz! Türkçemizde güzel bir atasözümüz vardır: “Kendi düşen ağlamaz.” Biz mi ittik zorla seni o fonlara birader? Olmaz!
Asıl mağdur olan bu millettir, bu devlettir
Devletin köprü yapacağı, yol yapacağı, okul yapacağı, hastane yapacağı, memura emekliye vereceği paradan tek kuruşun bile bu “mağdurlara” ödenmesine karşıyım. Yapılması gereken, bu fon yöneticilerinin, elebaşların ne var ne yok tüm banka hesaplarına çökmek, taşınır taşınmaz ne kadar malları varsa el koymak, buradan elde edilecek geliri de uygun şekilde bu “mağdurlara” dağıtmak. Artık ne kadar elde edilir, ne kadarlık “mağduriyet” karşılanabilirse o kadar… Bir kuruş fazlası bile değil. Gerisi tüyü bitmemiş yetimin hakkıdır, beytülmaldır. Bu ülkenin Allah’tan korkan, kuldan utanan güzel yürekli insanlarının hakkına girmeye kimsenin hakkı yoktur. Bu 455 bin kişi “mağdur” değil, bile isteye bu riski göze almış ve parasını, çoluğunun çocuğunun nafakasını kumarda kaybetmiş tamahkârlardır.
Asıl mağdur olan bu millettir, bu devlettir, devletin kurumlarıdır. Mağdur olan borsamızdır, borsadaki yatırımcılardır. SPK’dır, BDDK’dır. Mağdur olan sokaktaki vatandaştır. Mağdur olan Türk siyasetidir, hükûmettir. Mağdur olan, günlerce senin haberlerine maruz kalan, kafası ütülenen, açtığı her kanalda senin “mağduriyetini” dinlemek zorunda bırakılan televizyon izleyicisidir. Sen mağdur değil, devleti, milleti, kurumları mağdur edensin. O kadar!
Hele ki Fatma Betül Sayan Kaya! Yirmi beş yıllık bir dava, bir hareket ancak bu kadar mağdur edilebilirdi. Tebrikler!

Mutlu musunuz Fatma Betül “Para” Sayan?
Âh, Fatma Betül âh… Senin yüzünden, senin açgözlülüğün, tamahkârlığın yüzünden, paralardan kuleler dizenler, baklava kutusu içinde çil çil avroları alanlar, özel çelik kasalarından balya balya dolar, külçe külçe altın çıkanlar, otel odalarında bellerinde havlu ile yakalananlar, tüm rüşvetçiler, irtikapçılar, milleti haraca boğanlar, “yürüyen paralar” birdenbire pirüpak oldular. Pavyon köşelerinde delege satın alanlar, şimdi geldiler bize ahlâk dersi vermeye kalkıyorlar. Yatacak yerin yok Fatma Betül “Para” Sayan! Yatacak yerin yok…
150 milyonun nereden geldiğini haydi sormayalım. Da. O 150 milyonu 2 milyar yaparken hiç mi vicdanın sızlamadı, “Acaba yetim hakkına giriyor muyum?” diye hiç mi kendine sormadın? “Böyle bir şey ortaya çıkarsa milletin içine çıkamam, ben bakanlık yapmış birisiyim, bana yakışmaz, hem davaya da partiye de çok büyük zarar veririm” diye hiç mi aklına gelmedi?
Şimdi kalkmışsın o parayı iade ediyormuşsun. Etme, sende kalsın! O aç gözün doysun! Hatta o parayı da tekrar yatır, onu da beşe ona katla. Gözün neyle doyacaksa, Allah onunla doyursun seni… Ben sana daha ne diyeyim!
Bilkent Üniversitesi, New York Üniversitesi, Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’ni bitirmişsiniz, aynı zamanda hem mühendis hem tıp doktoru olmuşsunuz. Siyasete girmişsiniz. Otuz dört yaşında milletvekili olmuşsunuz, milletin vekili. Meclise girmişsiniz. Beş yıl sonra bir kez daha milletvekili seçilmişsiniz. Partinizin lideri teveccüh göstermiş, önünüzü açmış, Dış İlişkilerden Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı olmuşsunuz. Kesmemiş, Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı da olmuşsunuz. Hâlen de Sosyal Politikalardan Sorumlu Genel Başkan Yardımcılığı makamındasınız. Birçok faninin gıpta ile baktığı makamlara erişmişsiniz, gelecek kaygınız yok. İtibarınız tavanlarda.
E, siz ne yapıyorsunuz? Gidiyorsunuz paranızı yüksek getirili bir fona yatırıyorsunuz, 150 milyon liranızı –nasıl bir hokus pokussa artık– 2 milyar lira yapıyorsunuz. Çok mu ihtiyacınız vardı? Şimdi iki milyarın sahibi olunca mesela boyunuz iki metre mi oldu? Ölmemeyi garantilediniz mi? Ne oldu? Evet, ne oldu? Tüm itibarınız yerle bir oldu. İnsan içine çıkamaz hâle geldiniz. Sadece siz bu faturayı ödemiş olsanız neyse! Sizi bu makamlara getiren, size inanan, sizi destekleyen, bu itibarı size altın tepside sunan bir lidere, bir harekete, bir partiye ve o partiyi destekleyen milyonlara ihanet ettiniz. Sizin yüzünüzden o lider de, o parti de, o seçmen de töhmet altında. Mutlu musunuz Fatma Betül “Para” Sayan? Bütün bunların sebebi ne? Maalesef yine tamahkârlık... Doymak bilmeyen bir çift göz… Ne diyelim, toprak doyursun!

Sizin yüzünüzden o lider de, o parti de, o seçmen de töhmet altında. Mutlu musunuz Fatma Betül “Para” Sayan?
Gazeteci Emre Erciş X hesabında bir sosyal deney yapmıştı
Bu fon krizi hepimizin imtihanı oldu, turnusol kâğıdı görevi gördü. Olacakla öleceğe çare yok derler. Demek ki böyle bir şey de yaşamamız gerekiyormuş. Şimdi bu fon krizine “Finansal 15 Temmuz” diyenler de var, BM’de Erdoğan’ın İsrail’i yerden yere vurmasından hemen sonra patlamasındaki zamanlamanın manidar olduğuna dikkat çekenler de var. Hatta kimi düzmece belgelerin ve montaj tapelerin 17-25 Aralık’ta CHP Genel Merkezi’ne gelen “maskeli” bazı kişiler tarafından Kılıçdaroğlu’na verilmesi gibi bugün de benzer “meçhul” kişilerin Özgür Özel’e özel servis vermesi bile katilin olay mahalline dönüşünü çağrıştırıyor.
Ama bu bahislere hiç girmek niyetinde değilim. Toplum olarak olaylara hangi zaviyeden baktığımızı gözlemleyip tespit etmek açısından kuvvetli bir örnek oldu bu kriz. Bir tarafta baklava kutularıyla suçüstü yakalanan, daha reşit olmayan bir kızcağıza gece yarıları taciz mesajları atan, sonra da şüpheli bir şekilde bu kızımızın ölümünde şüpheleri üzerine toplayan, otel odalarında belinde peştamalla basılan, dört farklı sevgilisini belediyelerde bankamatik memuru yapan, sevgilisine “Ben yürüyen parayım bebeğim” diyen, sevgilisini oğlu ile evlendiren, her türlü rüşvet, irtikap, görevi kötüye kullanma, vatandaşı haraca bağlama cürümlerini işleyen, belediyeleri arpalığa çeviren… onca belediye başkanına ölümüne sahip çıkan, “Çanakkale geçilmez” kararlılığıyla bu pislikleri savunan, yürütülen soruşturmaları onca bilgi, belge, görüntü, beyan ortadayken “siyâsî kumpas” diye itibarsızlaştıran, her bir belediye başkanı için oturma organlarını yırta yırta mitingler düzenleyen bir kitle var.
Diğer tarafta da Fatma Betül Sayan’ı bir çırpıda silen, aforoz eden, yerden yere vuran, “Bedeli neyse sonuna kadar ödesin, insan içine çıkamaz olsun” diye net bir şekilde tavır almış, tek ses olmuş bir başka kitle var. Gece ile gündüz gibi bir fark bu! Fatma Betül Sayan’ı AK Parti tabanı, muhalif kesimden çok daha fazla eleştiriyor, çok daha fazla hırpalıyor. Doğrusunu da yapıyor, dosdoğru bir sınav veriyor. Sonuçta her camiadan, her gruptan, her görüşten, her cepheden, her mahalleden çürük elmalar çıkabilir, çıkacaktır da. Bu noktada benzer olaylar karşısında kitlelerin terazisinin nasıl çalıştığı ya da çalışacağı önemlidir. Komşunun çocuğunun yaramazlıklarında kızarken, kendi çocuğunun her türlü haylazlığını hoş gören, kabullenen ve hatta bu yönde çocuğunu destekleyen, şımartmaya devam eden anne baba pozisyonuna düşmemek gerek.
Üç beş ay önce gazeteci Emre Erciş X hesabında bir sosyal deney yapmıştı. Kelime kelimesine hatırlayamıyor olsam da şöyle bir paylaşımda bulunmuştu: “Şöyle şöyle, böyle böyle yapan, şundan bundan rüşvet alan, AVM’leri haraca bağlayan… İstanbul’da AK Partili bir ilçe belediyesi var. Hangi belediye olduğunu belgeleriyle açıklamamı ister misiniz?” Bu konuya CHP’li kullanıcılardan çok (ki o zaman Yeni Parti zuhur etmemişti) AK Partili hesaplar dâhil olmuş (ki ben de cevap yazmıştım), “Mutlaka açıkla, hemen açıkla. Kim bir haksızlık, hukuksuzluk, usulsüzlük içindeyse hesap versin” şeklinde cevaplar verilmişti. Ertesi gün Erciş, sosyal bir deney yaptığını, konuya AK Parti tabanının nasıl yaklaşacağını görmek istediğini ve bahsi geçen usulsüzlükleri yapanınsa yine bir CHP’li belediye olduğunu açıklamıştı. Belgeleriyle beraber elbette… Emre Erciş’in yaptığı bir sosyal deneyden ibaretti, bir denemeydi yani. Bugün o denemenin gerçeğe dönüşmüş hâlini yaşıyoruz neredeyse. AK Parti tabanı istisnasız Fatma Betül Sayan’ı lanetliyor, dışlıyor ve hesap vermesi gerektiğini düşünüyor.
Hatta Sayan’ın o iki milyar lirayı iade etmesi de kimsenin içine su serpmiş değil, benim de dâhil olmak üzere. Kim olursa olsun, kimden olursa olsun, isterse babamın oğlu olsun, kim ki tüyü bitmemiş yetimin hakkına giriyorsa, bir şekilde haksız kazanç sağlıyorsa, sonuna kadar gidilsin, ne gerekiyorsa fazlasıyla yapılsın! Ki böyle yollara tevessül etmeye meyilli olanlara da ibret olsun. İki kere değil, iki bin kere düşünsünler. O kadar!
Şimdi Özgür Özel ile Musavvat Dervişoğlu açıklama yapmışlar, bu işin peşini bırakmayacaklarmış. Arkadaş, siz önce kendi kapınızın önünü süpürün de ondan sonra gelin. Erdoğan, sizler gibi yapmamış, kulağının üzerine yatmamış, olayı örtbas etmeye kalkmamış, sulandırmamış, Sayan için mitingler düzenlememiş, “siyâsî kumpas” dememiş. Bilakis, başta Cumhurbaşkanı Yardımcısı Cevdet Yılmaz olmak üzere ilgili tüm bakanlarını konuya dâhil etmiş, devletin tüm ilgili kurumlarına çalışma talimatı vermiş, “Ucu nereye ve kime varacaksa varsın sonuna kadar gidin” demiş. Daha ilk günden Sayan’ın partisi ile bağını kesmiş, kapının önüne koymuş.
Otelde belinde havlu ile yakalanan, dört sevgilisini belediyelerde işe soktuğu ortaya çıkan Uşak Eski Belediye Başkanı Özkan Yalım’ı otuz dokuz günün sonunda, ancak Yalım CHP’den istifa ettikten sonra yalandan, dostlar alışverişte görsün babından partiden ihraç edebilmişti Özgür Özel. CHP’li diğer belediyelerde yaşanan onca rezilliklere hiç girmiyorum bile… Sırf bu örnek bile yeter de artar terazinin nasıl çalıştığının görülmesi açısından.
Muhalefet, özellikle CHP (ve Yeni Parti) son iki yılda çok kötü bir imtihan verdi. Haklarında çok ciddi iddialar bulunan, hatta rezil rüsva görüntüleri ortalara saçılmış belediye başkanlarını ihraç etmek şöyle dursun, “Aklan öyle gel” diyemedi, üyeliklerini askıya alamadı, gerekli disiplin mekanizmalarını çalıştırmadı. Bilakis, her türlü rezilliğe ölümüne sahip çıktı. O yüzden muhalefetin şimdi bir şey demeye bir gram yüzü yok. Ama yine de bu olay üzerinde tepinmeleri haklarıdır. Tepinecekler. Tepinsinler! Siyaset üretemeyen, proje ortaya koyamayan, bunca buhrana rağmen halka ümit veremeyen, yelkenini şişiremeyen muhalefete kullanışlı bir oyuncak çıkmış gibi görünüyor. Dereden zıplayarak karşıya geçen koyunla keçinin hikâyesine benziyor muhalefetin bu hâli. Benzer durumlar için sicilleri temiz olsaydı, bu hâlleri karşılık bulabilirdi ama seçmenin gözünde bu tiyatronun bir teveccüh göreceği kanaatinde değilim şahsen. Not edip bekleyelim isterseniz.
Yazın kenara, “Demişti” dersiniz
Muhalefet bir taraftan bu krizin üstünde tepinip krizi fırsata çevirmeye çalışıyor –kabul edilebilir– ama diğer taraftan da bu fon olayıyla ilgili kimi isimler üzerinden manipülasyonlar da yapmaya tevessül ediyor. Görüyorsunuz, yalan yanlış ve teyit edilmemiş bilgilerle kimi bakanları da fon krizi ile ilişkilendirme gayretine düşmüş zavallı bir muhalefetle karşı karşıyayız. Evet, bakan da olsa (kim olursa olsun) böyle bir pisliğe bulaşmış kim varsa defteri dürülsün. Bu konuda netiz. Ak Parti tabanı da net. Ama çok kolay bir şekilde doğru ya da yanlış olduğu tespit edilecek bir bilgiyi teyit etmeden, çamur at izi kalsın mantığıyla ortalığa boca etmek ne siyâsî ahlâka yakışır ne de insanlık onuruna.
Ortaya attığınız bir iddianın yalan olduğu ortaya çıktıktan sonra özür dilememek de üst seviye bir düşüklük, pişkinlik. Belediyelerini, partilerini ve sonrasında böyle bir krizi bile yönetemeyen bir muhalefet millete ümit olabilir mi? Selden kütük kapmaya çalışırken, o sel sularına kapılıp gitmek de var. Ve maalesef muhalefetimiz o sel suyuna kapılıp gitmek üzere. Yazın kenara, “Demişti” dersiniz.
Kalınız sağlıcakla, efendim…



