Anlatılamayan yaşanmışlıklar

Başımı kaldırdım, karşımda; heybetiyle, çok güçlü bir çekim kuvvetiyle, capcanlı, sanki dünyadaki tüm güzellikleri üzerine çekmiş derecede harika ve en önemlisi bir yapı değil, gerçekten canlı bir varlık vardı.

HAYATTA bazı anlar vardır, bazı yaşanmışlıklar, bunların bizde bıraktığı duyguları anlatacak kelime bulamayız. Öyle güçlü hisler bırakır ki bizde, o hisleri temsil edecek cümleyi kuramayız. Sadece bakarız, yüzümüzde bir tebessüm, bazen acı bazen tatlı bir mimikle ifade etmeye çalışırız. Ama yaşadığımız duyguları, o hisleri hiçbir zaman tam anlamıyla karşı tarafa yansıtamadığımızı görürüz.  

Benim için de Mescid-i Haram ve Mescid-i Nebevî ziyaretleri böyle oldu. Gitmeden evvel hep dinledim gidenlerden… Ama anlatılanlar içimde bir yer bulamadı, beni heyecanlandırmadı. Sadece kulaklarımdan girdi ama kalbime inemedi. Sonra kendim gittim, yaşadım, o zaman anlatılanları çok iyi anladım, anlatanları da…

Gençlik umresi

İçimde bir yerlerde anlamlandıramadığım bir sızı vardı. Ara ara gördüğüm rüyalar. Nereye gitsem bir vicdan azabı çekiyordum. Bir plan yapmaya kalksam içimde bir ses “Önce orası” diyordu… Bu sese rağmen kendimi durdurdum hep. “Zamanı var” diye cevapladım. Maddî ve manevî zamanı var… Hem çocuklar var, nasıl olacak? “Yok, biraz daha zaman geçsin” diyordum. Özlem çekiyordum ama o özlem beni yollara düşürecek kadar değildi. Evet, güzel bir ibadet, hem Peygamber Efendimizi (sav) ziyaret etmek var hem Allah’ın evinde namaz kılmak… Bu düşüncelerim vardı ama şeytan da alttan alttan benimle uğraşmaya devam ediyordu: “Sen yeterince istemiyorsun, sen hazır değilsin, gidemezsin, gitsen ne olacak? Hem eğer gidersen döndüğünde bambaşka biri olmalısın, hiç günah işlememelisin. Herkes farkı fark etmeli, yapamazsın.” Bir gün aklımda ve kalbimde böyle bir düşünce yokken önüme çıktı “Gençlik Umresi” haberi. O kadar heyecanlandım ki sanki o an biletimi aldım ve gidiyorum gibi. Hayal âleminde gibiydim.

Bir ara gerçek hayata geri döndüm, sonra “acaba”lar üşüştü beynime, beynimde bir savaş; git ile gitme, gidersin ile gidemezsin arasında. Çocuklarım, eşim ve ben savaştık beynimde. Kimsenin haberi olmadan dakikalarca yandı beyim. Sonra içime bir ateş düştü, kor oldu dudaklarım, yandım, yandım kavruldum. Mesaj kısmına anlık bir refleksle “Bilgi” yazdım, “Bilgi almak istiyorum” diyebildim. Ama kalbim yerine sığmıyordu. Hâlâ kafamın içi patlayacak derecede soru yağmuruna tutulmuştu. Yapabilir miyim, gidebilir miyim, ya dolandırılırsam gibi bir sürü sorular… Sonra yanıt geldi gruptan, bilgilerimi istediler, bir yandan bilgilerimi yazıyorum, bir yandan gerçekleşmeyecekmiş gibi bir hisle devam ediyorum yazmaya. Ve bir sürece girdim böylelikle, çok kutsal bir sürece. Zaman yaklaştıkça heyecanım artmaya başlamıştı ama aynı zamanda korkularım da... 

Uçağa binene kadar inanamadım olacağına. Hatta bazen o kadar gidemeyeceğime inanıyordum ki kendi kendimi teselli bile ediyordum. “Olsun sen sonuçta gidemesen de bu yolda bir adım attın. Bundan dolayı bile Allah katında büyük sevaba girmişsindir. Olsun gidemesen de yanan paran olur, bu yolda yanan yansın” diyordum.

Ve o gün gelmişti. Havaalanına gitmeden önce vedalaşayım diye annemle babamın yanına gittim, kalbim patlayacak gibiydi, sanki ağlamaya başlarsam gidene kadar kimse durduramazdı beni. Öyle güçlü tuttum ki kendimi, yutkundum ve sanki tüm gözyaşlarımı içime gömdüm. Keşke yapmasaydım öyle, sonra çok pişman oldum. Bu arada ağlarsam, onları belki üzerim diye de düşündüm çünkü onlar da çok gitmek istiyorlardı ben onlardan önce gitmiş olacaktım. “Böyle yaparak onlara saygısızlık etmiş olurum” dedim tuttum kendimi, hem de sımsıkı tuttum. İçimde bazı duygularımı hapsettiğimi hissettim o anda. Gerçekten bir anda kesildi gözyaşlarım, hepsi içime yöneldi ve tıkandı. 

Allah’ım gidiyordum işte. Havaalanına geldik; valizlerim, ben, içimdeki heyecanımla baş başaydık. Orada gördüğüm insanlara bakıyordum, acaba bizim gruptan mı diye… Herkesi inceliyordum. Birkaç kişiyi gözüme kestirmiştim. “Kesin bu bizden” diyordum. Gelen mesajlarda buluşma yeri belirtiliyordu, “Pasaport işlemlerinden geçen şuraya gelsin” şeklinde. Oraya kadar gittim. Orada sonrasında çok sevip çok özleyeceğim umre arkadaşlarımla ayaküstü tanıştık. Kimse kiminle kalacağını sima olarak bilmiyordu. Tevafuk ya tanıştığım ilk iki kişi benim oda arkadaşlarımmış. İkisi de çok genç ve heyecanlıydı. O kadar samimi, o kadar içten gelmişlerdi ki o an bile onları çok sevdim. “Şükürler olsun” dedim kedi kendime. “Güzel olacak her şey, çok güzel olacak” diye kendi kendime konuştum. 




Gerçekten canlı bir varlık

Artık uçak saati geldi ve uçağımıza bindik. Cidde’ye geldik. Havaalanına geldiğimizde nefes alamayacağım sandım. O sıcak hava yüzüme ateş gibi değdi. Biraz korktum. Sonra bizi bekleyen otobüsün buz gibi kliması kendime getirdi beni. Otobüs yolculuğunu hiç hatırlamıyorum. Nasıl oldu, ne kadar sürdü, o kısımlar yok bende. Normalde otobüs yolculuklarını pek sevmiyorum, beni aşırı yoruyor ve midem bulanıyor. Bu sebepten kısa bile olsa mesafeler zor geçiyor benim için ama Mekke ve Medine’de bindiğim otobüs yolculuklarını hiç hatırlamıyorum gerçekten.

Otele gelir gelmez eşyalarımızı lobiye bırakıp hiç zaman kaybetmeden Kâbe’ye yöneldik. Sadece merak vardı giderken içimde ve tabii ki heyecan… Hocalarımız, “Kâbe’yi ilk gördüğünüzde edeceğiniz dualarınızı düşünün” dedi, “Asla başınızı kaldırmayın”. Kâbe’yi görene kadar hiç gözümüzü açmadık. O an neler düşündüğümü hatırlamıyorum ama gözüm kapalıyken kalbimin sesini çok net duyabiliyordum. “Ve evet başınızı kaldırın, bakın” dedi hocalarımız… Başımı kaldırdım, karşımda; heybetiyle, çok güçlü bir çekim kuvvetiyle, capcanlı, sanki dünyadaki tüm güzellikleri üzerine çekmiş derecede harika ve en önemlisi bir yapı değil, gerçekten canlı bir varlık vardı. Öyle bir varlık ki şok olmuştum. Kimisi ağlıyordu, kimisi hayranlıkla sadece bakıyordu, bense kımıldayamıyordum, dualarım karıştı, her yerden, her daldan sadece konuşuyor gibiydim. Sonra toparlandım, sanki Allah’ın evinde Allah’la konuşuyor gibiydim. Ben dua ettikçe, “Söyle kulum” der gibiydi Rabbim.

Sonrasında o kadar alışmıştım ki oradan kopamıyordum. Koşa koşa otele gidip hemen iki saat dinlenip ihtiyaçlarımı giderip hemen ama hemen tekrar gitmek istiyordum. Sanki ben annesinin eteğinden ayrılamayan bir bebeğim, o uzaklaşınca ağlayan, özleyen, hemen tekrar ona gitmek isteyen... Boşa geçen bir saniyemin bile hesabını yapıyordum. Ve çok ilginçtir ki herkes benim gibiydi. Zorunlu ihtiyaçlarını gideren hemen Kâbe’ye koşuyordu. Dili, ırkı, rengi farklı binlerce insan aynı yere gidiyor akın akın. O kadar muazzam bir görüntü ki. Dünyadaki mahşer anı yaşanıyor belki orada. Herkes kendi amelinin peşinde, aklında ne eşin ne dostun ne çocuğun ne anne baban, sadece Rabbin ve sen, yapabildiğin ibadetlerin, dilinde duaların… 

Yemek yemek normalde karnını doyurmanın yanında bir keyif işidir çoğu insan için. Yani sadece acıktığın için değil, bazen sırf nefsin istediği için bir şeyler yersin. Orada nefsin için canın bir şeyler çekmiyor, bu da çok ilginç. Belki meraktan tadılan yiyecekler olabilir ama yeme işi de gerçekten çoğu zaman ihtiyaçtan ötürü, güçten düşmeyelim, aman ibadetimiz sekteye uğramasın diye yeniyordu. Orada insan yalnızca ahireti için yaşıyor gibiydi. Sanki dünyalık istek ve arzular aradan çekiliyor gibi.

Şunu anladım ki insan bilerek ya da bilmeyerek işlediği günahlardan ötürü kirleniyor, üzerinde bu kirler ağırlık yapıyor. Ruhunun daralması, hiçbir şeyden tat alamaması, belki hastalıkları hep bu kirden kaynaklanıyor gibi. İşin garip yanı ne yaparsa yapsın, hangi ilacı alırsa alsın, istediği doktora gitsin, ruhu tam anlamıyla hiçbir zaman rahatlamıyor. İşte Mescid-i Haram, Mescid-i Nebevî ve henüz gidemedim ama Mescid-i Aksamız tam da ruhumuzun şifa bulması için gideceğimiz tek yerler. İnsan orada gerçekten resetlendiğini, günahlarının sanki sıfırladığını, tertemiz olduğunu, ruhunun hafiflediğini hissediyor. Resmen fabrika ayarlarınıza geri dönüyorsunuz. Keşke o hâl üzerimizde hep kalsa, ne güzel olurdu. Bu mümkün olmuyor ama en azından insan bu hâlini devam ettirmeye niyet edebiliyor. Temiz niyetler, yapamasak da yapmaya olan gayretlerimiz, iyi düşüncelerimiz de iyi hissettiriyor aslında.

Mesela döndüğümde gıybet ortamlarında bulunmamaya niyet ediyorum, namazlarımı eksiksiz bir şekilde kılmaya niyet ediyorum, kimse için kötü zanda bulunmamaya, iyilik yapmada yarışmaya, kötü olan her şeyden sakınmaya, günah olan iş ve ortamlardan uzak durmaya, helal yoldan kazanıp helal yemeye ve yedirmeye, bunlar gibi bir sürü güzelliklere niyet ediyorum demek, diyebilmek de çok güzel…

Nasipler

Nasip, Allah’ın bize lütfettiği şeyler, kısmetimiz. Hayatta her zaman değil ama bazen gerçekten bir şeyin gerçekleşmesinin ya da gerçekleşmemesinin tamamen nasip olduğunu anlayabiliyorsunuz. Hayatın hızla akışında bunu çoğu zaman fark edemiyoruz. Ama nimete ulaştıktan sonra farkına varabiliyoruz, diyoruz ki bu bize gerçekten nasip oldu. Bizim bunu yapmaya ya da gerçekleştirmeye kudretimiz yokken onu bizim için kolaylıkla önümüze koyan, en güzel şekilde ve zamanda sunan bir yaratıcımız var. Rabbimiz var. Elhamdülillah… İnançlı olmak ne güzel bir duygu! Bir işin olmasında da, olmamasında da hayır görmek, öyle inanmak ne güzel! Bizi bizden çok gözeten Rabbimizin olduğunu bilmek ne güzel! Tam düşecekken görünmez bir varlığın bizi tutması, vazgeçmişken önümüze en güzel hâliyle serilen dileklerimiz… Düşündükçe daha çok seviyorum Rabbimi. İyi ki Müslümanım, dinim İslâm ve benim güzel Peygamberim, Efendim (sav), iyi ki yüreğim onun sevgisiyle dopdolu…

Gezmeyi, görmeyi, keşfetmeyi, tarihin izlerinde kaybolmayı çok seviyorum. Ama umre yolculuğum bunlardan çok başkaydı. Çok fazla duyguya şahit oldum. Rabbimin anlık olarak nasip ettiği ya da etmediği, ertelediği ama sonra harika bir zamanlamayla tekrar nasip ettiği şeyler oldu. Çok etkilendim. Öyle bir his ki hani cennetteki nimetler dünyadakilerin asılları, membaları ya, Kâbe’de ve orada yaşanan duygular, güzellikler de, dünyalık yaşamımızdaki nimet ve duyguların asılları gibi… Gerçekten anlatmakta zorluk çekiyorum. Asla duygularımı hislerimi karşılamıyor kelimeler, cümleler… Yazarken bile o kadar heyecan duyuyorum ama bu heyecanımı kelimelere dökemiyorum. Bana göre bu duyguları yaşamak, bu duyguları yaşamak istemek bile başlı başına nasip işi. Mesela hacca gitmek istemek, umre yapmak istemek belki dille istemek, o isteğin kalbe düşmesi bile nasip işi. Rabbim öncelikle bu isteğin kalbe düşmesini nasip etsin tüm insanlığa. Sonra da en güzel zamanda gidebilmeyi… Bazen her ikisi de olup oradan bu hazzı alamadan dönenler oluyor. Sadece bir kültürel gezi gibi gezip dolaşıp dönenler… “Nasip içinde nasipsizlik” bu olsa gerek, Rabbim korusun…

Ben bu konuyu çok daha fazla uzatabilirim. İçimdeki aşkı tam manasıyla anlatmaya çalışmaya çalışırım ama herhalde o zaman bu yazı bitmez. Çünkü yok. Olmuyor yetmiyor. Harfler, kelimeler ve oluşan cümleler yetersiz. İnşallah Rabbim herkese bu duyguları, bu şekilde yaşamayı nasip etsin. Ve herkes görsün, yaşayarak bilsin ve anlasın ki gidenlerin özlemi henüz gitmemiş olanlarınkinden çok daha büyük.